Έγραψε τρία βιβλία: "Μια παράδοσις, μια περιπέτεια" το 1963,
"Οι λαϊκοί χοροί – ένας ζωντανός δεσμός με το παρελθόν" το 1966 και "Ελληνικοί Παραδοσιακοί Χοροί" το 1970, τα οποία μεταφράσθηκαν σε πολλές γλώσσες. Συνεργάστηκε με τον Σίμωνα Καρρά και άλλους εθνομουσικολόγους και καλλιτέχνες. Διατηρούσε αρχείο παραδόσεων, ηχογράφησε μουσική, κινηματογράφησε χορευτές, πήρε συνεντεύξεις από χωρικούς για θέματα χορού, έθιμα, λαογραφία κ.λπ.
Το πάθος της για τους ελληνικούς χορούς την οδήγησε να καθιερώσει ένα από τα πιο ασυνήθιστα "ζωντανά μουσεία", μοναδικό στον κόσμο, το Θέατρο Ελληνικών Χορών. Αυτή η θεατρική ομάδα χορεύει τους τοπικούς χορούς της Ελλάδας, με τον ίδιο τρόπο που γίνονταν πριν από εκατοντάδες χρόνια και οι χορευτές φορούν ακόμα τις αυθεντικές φορεσιές του παρελθόντος.
κεντήματα και άλλα αντικείμενα λαϊκής τέχνης που φοριούνται στις παραστάσεις. Το Θέατρο Ελληνικών χορών "Δόρα Στράτου" είναι η ζωντανή κιβωτός που διασώζει τους παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς και τα αυθεντικά τραγούδια από όλες τις γωνιές του Ελληνισμού. Πρόκειται για έναν πολιτιστικό οργανισμό που διαθέτει κηποθέατρο με 860 θέσεις, σχολή παραδοσιακών χορών, συγκρότημα με 75 έμπειρους και ικανούς χορευτές, οργανοπαίκτες, τραγουδιστές.
Το θέατρο Ελληνικών Χορών φιλοξενεί σήμερα και άλλα λαογραφικά συγκροτήματα τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό. Το γραφείο του Προέδρου του Διεθνούς Συμβουλίου Χορού CID UNESCO βρίσκεται στα κεντρικά γραφεία του Θεάτρου Δώρα Στράτου στην Πλάκα.














