Μια ηλικιωμένη γυναίκα είχε δύο δοχεία και κουβαλούσε νερό. Το ένα ήταν άψογο και μετέφερε όλη την ποσότητα νερού, το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της διαδρομής έφτανε μισοάδειο. Έτσι η γυναίκα κουβαλούσε επί 2 χρόνια 1,5 δοχείο νερό καθημερινά. Το τέλειο δοχείο ήταν υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα τον σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί.
Το ραγισμένο δοχείο (το μωβ), ήταν δυστυχισμένο που δεν τα κατάφερνε
και γι' αυτό ένιωθε ντροπή. Μια μέρα δεν άντεξε και είπε στην γυναίκα: -"Ντρέπομαι για τον εαυτό μου και σου ζητώ συγνώμη!"-"Μα γιατί νιώθεις ντροπή;" το ρώτησε η γυναίκα.
-"Εδώ και 2 χρόνια μεταφέρω το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις περισσότερο".
Η γυναίκα χαμογέλασε και είπε: "Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και το εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ, αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!"
Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό
αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γυναίκας να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του. Ο καθένας μας έχει τις "ρωγμές" του και τις "αδυναμίες" του που μπορούν να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας. Κάθε "ρωγμή" μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα, αρκεί να βρούμε την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας.
"Ραγισμένοι" φίλοι μου, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας. MyPhotoPics
