Ο χειρόμυλος

Από τα πανάρχαια χρόνια, όταν οι κοινωνίες ήταν ακόμη πρωτόγονες, ο άνθρωπος  παρασκεύαζε την βασική του τροφή, το αλεύρι, κυλώντας μια πέτρα σε μια άλλη πέτρινη επιφάνεια. Με αυτόν τον τρόπο άλεθε τον καρπό του σιταριού, κάνοντας έναν χυλό που τον έψηνε στον ήλιο. Βρισκόταν σε κάθε σπίτι μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. 

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο μύλος ήταν 
επινόηση του Μύλητα του γιου του πρώτου βασιλιά της Λακωνίας, Λέλεγα ή Λέλεξ. Προστάτης των μύλων ήταν ο Δίας και είχε την επωνυμία Μυλέας. Στο πέρασμα των χρόνων η μυλόπετρα γνώρισε πολλές αλλαγές, τόσο στη μορφή όσο και στη λειτουργία της. Από το είδος της κινητήριας δύναμης οι μύλοι διακρίνονται σε χειρόμυλους, ζωόμυλους, νερόμυλους και ανεμόμυλους. Ο αρχαιότερος τρόπος άλεσης είναι με τον χειρόμυλο, για τον οποίο υπάρχει αναφορά στην Αγία Γραφή.

Αποτελείται από δύο μυλόπετρες, δύο κυκλικές πέτρες ίσου μεγέθους, την πανωμυλόπετρα και την κατωμυλόπετρα, οι οποίες βρίσκονται η μία πάνω στην άλλη. Η μυλόπετρα που βρίσκεται στο πάνω μέρος έχει μία οπή στο κέντρο, στην οποία έριχναν το σιτάρι και μία ξύλινη και αργότερα σιδερένια λαβή, την οποία κρατούσαν και έτσι γύριζαν την πέτρα για να αλεστεί ο καρπός. Στη μέση του χειρόμυλου υπήρχε ένας μικρός και σταθερός σιδερένιος άξονας, ο οποίος συγκρατούσε την πάνω μυλόπετρα στη θέση της.  

    MyPhotoPics