Το πρόσφατο έργο του πραγματεύεται την ύπαρξη απαξιωμένων ανθρώπων μέσα από μια άλλη οπτική γωνία, εστιάζοντας λιγότερο στην κοινωνική πραγματικότητα αυτού του φαινομένου και περισσότερο στη συμβολική και ποιητική αξία του αουτσάιντερ.
Δημιουργεί χάρτινα γλυπτά ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας. Θεωρεί ότι "το χαρτί είναι απόλυτα κατάλληλο για να εκφράσει τις πολύπλευρες προσωπικότητες των αποστερημένων ανθρώπων.
Ο Τζίμι, είναι μια τρισδιάστατη διασκευή ενός μουσικού του δρόμου που περπατά με ηττημένο βάδισμα, ενώ κρατά μια φθαρμένη κιθάρα, παραπέμποντας σε μια ζωή που σφυρηλατείται από τις αντιξοότητες.
Σύμφωνα με τον καλλιτέχνη, ο συνδυασμός χρωμάτων περιέχει συμβολική αξία. Το λευκό ως δείκτης του άπειρου χρόνου, ενώ οι τόνοι του κουρκουμά μεταφέρουν την ουσία ή τη ρίζα όλων των ζωντανών όντων.
Η δουλειά του έχει παρουσιαστεί σε ατομικές εκθέσεις στον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη και βρίσκεται επίσης σε ιδιωτικές συλλογές.













