Το Σπήλαιο του Δράκου, Καστοριά, Ελλάς, βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της πόλης, στις όχθες της λίμνης Ορεστιάδας και διαθέτει 7 υπόγειες λίμνες, 10 θαλάμους και πέντε σήραγγες. Ο μεγαλύτερος θάλαμος είναι 45 μ. επί 17 μ. και έχει ένα κεντρικό τμήμα που υψώνεται πάνω από δύο πλευρικά τμήματα. Και τα δύο αποτελούνται εν μέρει από λίμνες, οι οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους με υποβρύχια περάσματα, κάποια από τα οποία είναι προσπελάσιμα με σπηλαιοκατάδυση και οδηγούν σε πολύ όμορφα τμήματα με σταλακτίτες.
Είναι το μοναδικό σπήλαιο στην Ελλάδα με λίμνες γλυκού νερού κι αυτό λόγω της εγγύτητας με τηn λίμνη της Καστοριάς. Η μέση θερμοκρασία του σπηλαίου είναι 16-18 βαθμούς Κελσίου και η υγρασία 85-90%. Η θερμοκρασία των νερών στις εσωτερικές λίμνες είναι 14 βαθμούς Κελσίου, όταν η λίμνη της Καστοριάς έχει υπό σκιά 21 βαθμούς Κελσίου.
Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες ήταν άγνωστο. Πιθανολογείται ότι, μέχρι κάποια εποχή η είσοδος του δεν ήταν ορατή λόγω των προσχώσεων και της δύσβατης τοποθεσίας του, προσπελάσιμης παλαιότερα μόνο από την λίμνη. Όταν την δεκαετία του 1940 διανοίχτηκε ο παραλίμνιος δρόμος της πόλης, Καστοριανοί ερασιτέχνες εξερευνητές ανακάλυψαν το άνοιγμα της εισόδου στο σπήλαιο. Η χαρτογράφηση του σπηλαίου έγινε το 1968.
Οι συστηματικές έρευνες όμως ξεκίνησαν πολύ αργότερα, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά, από την Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία, κατά το 1960, ενώ κατά τις δεκαετίες 1990 και 2000 ολοκληρώθηκε η εξερεύνηση του και δρομολογήθηκε το έργο της ανάδειξής του από το Δήμο Καστοριάς. Έχει αξιοποιηθεί τουριστικά και οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν τις ομορφιές του σε 300 μέτρα διαδρομής. Αποδόθηκε στο κοινό στο τέλος του 2009.
Στο εσωτερικό του έχουν αποκαλυφθεί παλαιοντολογικά κατάλοιπα με σημαντικότερα τα οστά της σπηλαίας άρκτου, Ursus spelaeus, ένα είδος που ζούσε στην Κεντρική και Νότια Ευρώπη κατά το Πλειστόκαινο εποχή και εξαφανίστηκε πριν από 24.000 χρόνια κατά την τελευταία Περίοδο των Παγετώνων. Αποτελεί ένα από τα θεαματικότερα σπήλαια της Ελλάδας και οφείλει την ονομασία του σε έναν μύθο.
Πριν από πολλούς αιώνες είχε γίνει γνωστός ο μύθος του δράκου από τον οποίο πήρε το όνομά του το σπήλαιο. Μετά την ίδρυση της Καστοριάς ο βασιλιάς Κάστωρ είχε φιλοξενούμενο τον αδερφό του Πολυδεύκη. Θέλοντας λοιπόν να τον ξεναγήσει του έδειξε την τεράστια σπηλιά που είχε ως φύλακα έναν δράκο που φυσούσε και έβγαζε από το στόμα του φλόγες και δηλητηριώδης ατμούς.
Ο δράκος προστάτευε το χρυσωρυχείο που υπήρχε μέσα στην σπηλιά. Τότε ο βασιλιάς υποσχέθηκε πολλά δώρα σε αυτόν που θα σκότωνε τον δράκο. Εμφανίστηκε ένας νεαρός άντρας που πάλεψε μαζί του και κατάφερε να τον σκοτώσει. Ο δράκος χτυπήθηκε και έπλεε νεκρός πάνω στα νερά της λίμνης. Το γεγονός αυτό χαροποίησε τους κατοίκους της πόλης οι οποίοι έσπευσαν με αναμμένους δαυλούς να μπουν μέσα στην σπηλιά για να δουν τι υπήρχε.
Σε ένα μέρος που στένευε η σήραγγα οι δαυλοί έσβησαν και έπεσε πυκνό σκοτάδι. Τότε ακούστηκε μια φωνή να λέει ότι: "εκείνοι που θα πάρουν μια χούφτα από την λάσπη που πατάνε θα το μετανιώσουν αλλά και εκείνοι που δεν θα πάρουν, πάλι θα το μετανιώσουν". Οι πιο θαρραλέοι έσκυψαν και πήραν λάσπη. Όταν βγήκαν στο φως του ηλίου είδαν με έκπληξη πως κρατούσαν χρυσόσκονη!
Ο διάδρομος που οδηγεί στο σπήλαιο
Η είσοδος του σπηλαίου
MyPhotoPics
.jpg)
.jpg)
