Στον Θαλασσόπυργο ή Καστέλλι κατά τους Ενετούς και Μπούρτζι κατά τους Τούρκους, όπως και είναι περισσότερο γνωστή η μικρή νησίδα των Αγίων Θεοδώρων στο λιμάνι του Ναυπλίου, Ελλάς, βρίσκεται το παλαιό Ενετικό Φρούριο στο οποίο οφείλει και το όνομά της. Ανεγέρθηκε από τους Ενετούς το έτος 1473, με αρχιτέκτονα τον Αντόνιο Γκαμπέλο, σε στιλ Αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής.
Κατά τις αιματηρές ελληνικές εμφύλιες εχθροπραξίες (1823 –1833), δύο φορές αναγκάσθηκε η τότε κυβέρνηση να καταφύγει στον Θαλασσόπυργο για την ασφάλειά της, στις 25 Μαΐου του 1824 και στις 2 Ιουλίου του 1827.
Μετά την έλευση του Βασιλέως Γεωργίου του Α΄ και κατ΄ εντολή του, το 1865 ο Θαλασσόπυργος αφοπλίστηκε και έγινε τόπος διαμονής των δημίων της γκιλοτίνας. Ήταν κατά κύριο λόγο βαρυποινίτες καταδικασμένοι σε θάνατο των οποίων η ποινή είχε μετατραπεί σε ισόβια κάθειρξη.
Όντας, λοιπόν, κατάδικοι αλλά και επειδή ο κόσμος του Ναυπλίου δεν τους ήθελε, έμεναν στο Μπούρτζι, είχαν και μισθό. Έβγαιναν μόνον με την συνοδεία χωροφυλάκων όταν επρόκειτο να καρατομηθεί κάποιος κατάδικος.
Στην δεκαετία του 1930 ο Θαλασσόπυργος αναπαλαιώθηκε με έξοδα ιδιώτη και μετετράπη σε ένα από τα πρώτα άξια λόγου τουριστικά κέντρα Α΄ Κατηγορίας στην Ελλάδα, με τη λειτουργία ξενοδοχείου 12 δωματίων και εστιατόριο. Λειτούργησε συνεχώς από την δεκαετία του 1930 μέχρι τα χρόνια της απριλιανής δικτατορίας, η οποία θεώρησε σκόπιμο να το κλείσει, μη ανανεώνοντας την εκμισθωτική άδεια.
Σήμερα θεωρείτε κηρυγμένος αρχαιολογικός
χώρος και αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά τουριστικά αξιοθέατα της πόλης του Ναυπλίου.
MyPhotoPics