Ο χώρος που προοριζόταν για το κοινό είχε 32 σειρές
μαρμάρινες κερκίδες και η χωρητικότητά του ήταν 5000 περίπου θεατές. Η ορχήστρα είχε ημικυκλικό σχήμα. Το σκηνικό οικοδόμημα βρισκόταν υπερυψωμένο στο βάθος της σκηνής και είχε τρεις ορόφους, δύο εκ των οποίων διατηρούνται μέχρι σήμερα σε ύψος 28 μέτρων.
Το ωδείο ήταν στεγασμένο με ξύλινη οροφή από ξύλο κέδρου. Ήταν η μεγαλύτερη οροφή παγκοσμίως χωρίς ενδιάμεσα στηρίγματα, με άνοιγμα τόσο μεγάλο, κάτι που σήμερα θεωρείται μάλλον ανέφικτο.
Το 267 μ.Χ., πολλά οικοδομήματα της Αθήνας, όπως και αυτό, καταστράφηκαν από τους Έρουλους επιδρομείς, οι Έρουλοι ήταν γερμανικό φύλο της αρχαιότητας που προερχόταν πιθανώς από τη Σκανδιναβία. Οι επιχώσεις που επήλθαν στους επόμενους αιώνες σχεδόν το εξαφάνισαν, με μόνο ορατό σημείο τον ψηλό τοίχο της σκηνής, με την όλη κατασκευή να μοιάζει περισσότερο με γέφυρα.Οι ανασκαφές στο χώρο του μνημείου πραγματοποιήθηκαν
στα μέσα του 19ου αιώνα από την Αρχαιολογική Εταιρεία και τον αρχαιολόγο Κ. Πιττάκη και απομάκρυναν μεγάλους όγκους χώματος. Το μνημείο αναστηλώθηκε την περίοδο 1952-1953 με μάρμαρο Διονύσου και από το 1957 χρησιμοποιείται για τη διεξαγωγή καλλιτεχνικών εκδηλώσεων (συναυλίες, παραστάσεις αρχαίου δράματος κ.τ.λ.) κυρίως στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.
Είναι ένα ημικυκλικό θέατρο, με ακτίνα 38 μέτρα, και χωράει περίπου 5.000 άτομα. Η πρόσοψη, ύψους 28 μέτρων, είναι ογκώδης, με πλάτος 2,40 μέτρα. Ο τοίχος της σκηνής είναι πλούσια διακοσμημένος με αρχιτεκτονικά στοιχεία. Έχει μήκος 92 μέτρα.
Η είσοδος
MyPhotoPics













