Ο Γεώργιος Ιακωβίδης γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου το 1853 στα Χίδηρα της νήσου Λέσβου, Ελλάς. Σε ηλικία 13 ετών πήγε στην Σμύρνη, στον θείο του, πρακτικό αρχιτέκτονα για να φοιτήσει στην Ευαγγελική Σχολή, ενώ παράλληλα εργαζόταν. Από νωρίς έδειξε ενδιαφέρον για την τέχνη και κυρίως για την ξυλογλυπτική. Το 1868 πήγε με τον θείο του στη Μενεμένη για δύο έτη και το 1870 με την προτροπή και την οικονομική βοήθεια του Μιχαήλ Χατζηλουκά, ξυλέμπορου, συνεργάτη του θείου του, αποφάσισε να σπουδάσει γλυπτική στην Αθήνα.
Το 1870, εγγράφηκε στο Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών). Δάσκαλοί του στην Αθήνα ήταν ο ζωγράφος Νικηφόρος Λύτρας και ο γλύπτης Λεωνίδας Δρόσης. Από το Σχολείο των Τεχνών αποφοίτησε με άριστα τον Μάρτιο του 1877, ενώ είχε ήδη αρχίσει να διακρίνεται για το ζωγραφικό του ταλέντο.
Τον Νοέμβριο του 1877 έλαβε υποτροφία από το ελληνικό κράτος και αναχώρησε για το Μόναχο με σκοπό να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης. Το 1883, αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου και για τα επόμενα δεκαεφτά χρόνια συνέχισε να εργάζεται στην ίδια πόλη. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του καλλιτεχνικού κινήματος της Σχολής του Μονάχου.
Δημιούργησε δικό του εργαστήριο και σχολή ζωγραφικής θηλέων που λειτούργησε μέχρι το 1898. Με το ταλέντο και την εργατικότητά του, έγινε ευρύτατα γνωστός και αγαπητός. Οι διακρίσεις διαδέχονταν η μία την άλλη: Χρυσούν μετάλλιον στην Αθήνα το 1888, ιδιαίτερο βραβείο των Παρισίων 1889, Βραβείο τιμής στην Βρέμη το 1890, Χρυσούν μετάλλιον του Βερολίνου το 1891, Χρυσούν μετάλλιον του Μονάχου το 1893, το Οικονόμειον βραβείον στην Τεργέστη το 1895, το βραβείο Βαρκελώνης το 1898 και το χρυσό μετάλλιο στο Παρίσι το 1900.
Το 1889 πέθανε η σύζυγός του, Άγλα. Το γεγονός αυτό σημάδεψε τη ζωή του και λέγεται πως μετά από αυτό το γεγονός, σταμάτησε να ζωγραφίζει χαρούμενα παιδικά θέματα.Πίνακας με την σύζυγό του και τον γιό τους.
Το 1900, ιδρύθηκε η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας και ο
Ιακωβίδης κλήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση και διορίστηκε πρώτος της έφορος. Μετά τον θάνατο του δασκάλου του Νικηφόρου Λύτρα το 1904, διορίστηκε ως άμισθος καθηγητής ελαιογραφίας στην Σχολή Καλών Τεχνών. Για την προσφορά του αυτή, του απονεμήθηκε ο "Χρυσούς Σταυρός των Ιπποτών".
Το 1910, με τον διαχωρισμό της Σχολής Καλών Τεχνών από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, με βασιλικό διάταγμα του ανατέθηκε η διεύθυνση του Σχολείου των Καλών Τεχνών. Το 1914, ο Ιακωβίδης τιμάται με το Αριστείον των Γραμμάτων και Τεχνών και το 1918, την θέση του στην διεύθυνση της Εθνικής Πινακοθήκης αναλαμβάνει ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1926, ορίζεται ως ένα από τα τριάντα οκτώ αριστίνδην μέλη της νεοσυσταθείσας Ακαδημίας Αθηνών.
Το 1930, αποχωρεί από τη διεύθυνση της Ανωτάτης, πλέον- μετά την αναδιοργάνωσή της - Σχολής Καλών Τεχνών, με τον τίτλο του επιτίμου διευθυντού. Πέθανε το 1932, λίγο καιρό πριν κλείσει τα ογδόντα του.
Έχει αφήσει μεγάλο ζωγραφικό έργο, περίπου 200 ελαιογραφικούς πίνακες που σώζονται στα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης και Αμερικής, στη Πινακοθήκη Αθηνών και σε διάφορες ιδιωτικές συλλογές. Διακρίθηκε ως ζωγράφος παιδικών σκηνών, προσωπογραφίας και ανθογραφίας. Από τα έργα του τα πλέον γνωστά είναι:
η Παιδική συναυλία
ο Παιδικός καυγάς
Πιατέλα με όστρακα, τριαντάφυλλα, μαργαριτάρια και
σκουλαρίκια
Προσωπογραφία Βασίλισσας Σοφίας, 1915
ο Άτακτος εγγονός, 1884
ο παππούς με τα εγγόνια
τα Πρώτα βήματα, 1893
Το χτένισμα
η Μητρική στοργή
Το κρύο μπάνιο, 1898
η Κόρη με τα ρόδα,1917
η Άνοιξη 1927
Μερικά ακόμη από τα έργα του
MyPhotoPics
